Παρά τις προσευχές μου στην ύψιστη Παναγία της Γουαδελούπης και το Βελζεβούλ να μην κάτσει με μας (μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται να επικαλεστεί μέχρι και το δωδεκάθεο) αλλά αποτέλεσμα ήταν μηδενικό, το πράγμα έκατσε δίπλα μας. Κάτω από στήθος της και μεταξύ των ενοχλητικών χαχανητών της ξεχώριζε ένα μικρό χνουδωτό πλασματάκι. Ναι μάλιστα, καλά είδα, ήταν ένα μικρό Μαλτέζικο. Το καημένο ήταν εμφανώς απεριποίητο αλλά και ταλαιπωρημένο, ενώ όταν η κυρία του ήθελε να σναπάρει πιο άνετα το "σούταρε" με παρείστικη διάθεση στους δίπλα και οι δίπλα στους παραδίπλα. Ζαλισμένο και ανήμπορο ακόμα και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του κοινού του να τους διασκεδάσει η μικρή αυτή ψυχή προσπαθούσε να βρει λίγη ησυχία.Μάταια όμως. Δος του γέλιο ξανά και τζέρτζελο με το σκύλο και ξανά γέλιο .
Εκείνη τη στιγμή η αξία του ζωντανού ήταν λίγο μεγαλύτερη από αυτή της ψεύτικης πεταλούδας και των μικρών κοφτών ήχων που έκαναν τα δάχτυλά της όταν θεωρούσε ότι έλεγε κάτι πολύ αξιοπρόσεχτο. Ασχολιόντουσαν μαζί της και αυτή το απολάμβανε σαν το παιδί που βαράει τα κατσαρολικά μεταξύ τους: Οι γονείς το λατρεύουν, η μισή γειτονιά βρίζει το σκασμένο που δε λέει να κάτσει λίγο ήσυχα , αλλά το παιδί νιώθει βασιλιάς του κόσμου. Έτσι και αυτή σναπάρει, χτυπιέται, παίρνει χειροκρότημα, κουνάει με κάποια επιδεξειότητα το λαιμό της σαν μια εναλλαγή υπόκλισης, σηκώνει στο κοινό το σκύλο της παράστασης και τον ξαναδίνει παραδίπλα.
Δεν θα αναλαωθώ σε όρους έκθεσεις για το πόση αγάπη μπορεί να σου δώσει ένας σκύλος και ούτε το πόσο ξεφτίλα είναι να ταλαιπωρείς ένα αθώο πλάσμα που δεν την πείραξε καθόλου,ωστόσο είμαι σίγουρος ότι μετά το σκύλο θα ακολουθήσουν ο γάμος, τα παιδιά, το διαζύγιο, καινούργιες τσάντες, αξιοζήλευτες κοινωνικές εμφανίσεις, μπορεί και καμία καλή θέση μέσα από τις καλές γνωριμίες, επισκέψεις στη μοδίστρα και στη χαρτορίχτρα, ανατροφή παιδιών κτλ.
Και όλα αυτά μέσα από τους ήχους του κοφτού και ρυθμικού ήχου των δαχτύλων της..
ΣΝΑΠ ΣΝΑΠ
